Om 8 uur komt de chauffeur en de tolk ons ophalen om naar het weeshuis te rijden. Het weeshuis bevindt zich in Yissik (letterlijk vertaald: de poort naar de hemel) op 50 KM van Almaty. De naam van het stadje geeft ons een goed gevoel. De rit duurt ongeveer 1 uur.

Het stadje bevindt zich letterlijk aan de voet van het Himalaya gebergte. Het weeshuis is een klein mooi onderhouden gebouw (foto’s volgen later). We worden in het weeshuis ontvangen door de directrice.

Na 5 minuten krijgen we ons zoontje te zien. Hij is bijna elf maanden oud. Kazachs van origine, weegt  7 kg  en is  70  cm lang. We zijn allebei  onmiddellijk verkocht. De directrice geeft ons uitleg over zijn gezondheidstoestand. Hij is motorisch en mentaal in goede gezondheid. Ww

 De volgende 50 minuten stellen ons gerust. Hij zet zijn eerste stapjes en kruipt op zijn buik. (Christine beweert dat er 3 manieren zijn waarop een kind kruipt, den onzen doet het dus op zijn buik). Hij is gefascineerd door de bijtring die we hebben meegebracht.

Karsten heeft er een broertje bij, zijn naam is SANDER.

 ’s Namiddags verblijven we op onze hotelkamer. Na de 3^de dag komt eindelijk de poetsvrouw langs. We zijn er niet rouwig om want de pampers van Karsten laten in de badkamer een sterke geur achter. Nu blijkt de poetsvrouw toch iets te ijverig te zijn geweest. Onze toiletzakken zijn spoorloos verdwenen.

Morgenvoormiddag komt de chauffeur ons om 10U30 oppikken. Als we tijdig aankomen in het weeshuis mogen we Sander eten geven.

Dinsdag

Om 9 uur zijn we terug naar de manager van het hotel gegaan om ons beklag te doen over de verdwenen toiletzakken. De poetsvrouw geeft toe dat ze de toiletzakken heeft meegenomen. Als compensatie mogen we wat inkopen doen en de factuur afgeven!

Tijdens de rit naar het weeshuis heeft Karsten de hele rit geslapen. In het weeshuis mochten we Sander eten geven. Op het menu stond kip, aardappelen en een abrikozensapje. Na een halfuurtje rustig spelen met zijn we naar buiten mogen gaan. Karsten kan goed opschieten met de vertaalster (naar schatting 20 jaar, Studente communicatiewetenschappen). Eigenlijk is ze te oud voor hem en te jong voor mij.

Om 13u15 hebben we Sander terug moeten brengen naar zijn leefgroepje. De vertaalster had een telefoontje gekregen dat er een aantal documenten niet in orde zijn. We zijn van de ene organisatie overgegaan naar een andere en dat brengt wat gekibbel met zich mee.

Zolang de documenten niet in orde zijn hebben we geen bezoekrecht meer!